இலக்கிய உலகில் ஒரு பிராந்திய மொழியில் குறிப்பிடத்தக்கதொரு பெருநிகழ்வு எழுவது மிக அரிது. அவ்வகையில் தமிழ் மொழியில் நிகழ்ந்த அத்தகையதொரு நிகழ்வுதான், இலங்கையைச் சேர்ந்த மூன்று இளம் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் மூன்று நாவல்கள் ஒரே காலகட்டத்தில் தமிழ்நாட்டில் வெளியாகியிருப்பது: யதார்த்தனின் ‘தோறை’, கிரிசாந்தின் ‘தத்வமசி’, மற்றும் தர்மு பிரசாத்தின் ‘வண்ணச்சீறடி’.
கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாகவே இலங்கைத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் பல படைப்புகள் தமிழ்நாட்டில் வெளியாகி, பரவலாக வாசிக்கப்பட்டும் விவாதிக்கப்பட்டும் வந்துள்ளன. இருப்பினும், இந்த மூன்று நாவல்களும் தங்களுக்கே உரித்தான தனித்துவமான இயல்பொன்றைக் கொண்டுள்ளன.
இந்த மூன்று எழுத்தாளர்களுக்கும் இடையே பல பொதுவான அம்சங்கள் உள்ளன. இவர்கள் நீண்ட உள்நாட்டுப் போருக்குப் பிந்தைய சூழலில் இலங்கையில் உருவான தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒவ்வொருவரும் தமக்கென ஒரு தனித்துவமான அழகியல் பார்வையை வளர்த்துக்கொண்டு, அதை மிக வலுவான வாதப் பிரதிவாதக் குரலில் தொடர்ச்சியாக வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர். இயல்பாகவே, இது அவர்களுக்கு ஏராளமான விமர்சகர்களையும் எதிரிகளையும் சம்பாதித்துக் கொடுத்துள்ளது.
பொதுவாகப் போர் என்பது படைப்பிலக்கியத்திற்கு முற்றிலும் விரோதமான ஒரு சூழலையே உருவாக்குகிறது. போரோ பஞ்சமோ எழுத்தாளர்களுக்குத் தங்களது படைப்புகளில் கையாள்வதற்கு தீவிரமான உணர்வுப்பூர்வமான அனுபவங்களை வாரி வழங்குகிறது என்றொரு பரவலான நம்பிக்கை உண்டு. ஆனால், தீவிரமான எந்தவொரு படைப்பாளியும் அல்லது விமர்சகனும் இது உண்மையல்ல என்பதை அறிவார். நாடகத்தனமான நிகழ்வுகளோ பேரழிவு தரும் சூழல்களோ சிறந்த இலக்கியப் படைப்புகளுக்கான முன்நிபந்தனைகள் அல்ல. மிகச் சாதாரணமான, அன்றாட நிகழ்வுகளிலிருந்துகூட மகத்தான படைப்புகள் உருவாக முடியும். முக்கியமானது என்னவெனில், அந்நிகழ்வுகள் குறித்த எழுத்தாளனின் பார்வையும், அவை கலைப்பூர்வமான ஆழத்துடன் எவ்வாறு வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதும் மட்டுமே.
மறுபுறம், போர் மற்றும் பஞ்ச காலங்கள் ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார, சமூகக் கட்டமைப்பைச் சீர்குலைக்கின்றன. இதன் விளைவாக, வாசிக்கும் பழக்கம் கடுமையாக வீழ்ச்சியடைகிறது; அனைத்து வகையான பண்பாட்டு நடவடிக்கைகளும் ஸ்தம்பித்துப்போகின்றன.
இலங்கைத் தமிழர்களில் கற்றறிந்த, வசதிபடைத்த பிரிவினரில் பெரும் பகுதியினர் ஏற்கனவே பிற நாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்துவிட்டனர். எஞ்சியிருப்பவர்களோ நாட்டின் வீழ்ச்சியடைந்துவரும் பொருளாதாரச் சூழலில் உயிர் பிழைப்பதற்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இத்தகைய சூழ்நிலையில், இலக்கியம் என்பது ஒரு தேவையற்ற ஆடம்பரமாகவே மாறிப்போகிறது.
மேலும், போருக்கு இன்னுமொரு தனித்துவமான போக்கு உண்டு: அது எப்போதும் இலக்கியத்திற்கு எதிரானது. போர் உண்மையில் பிரச்சாரக் களத்திலேயே நிகழ்த்தப்படுகிறது என்றொரு புகழ்பெற்ற கூற்று உண்டு. போரிடும் இரு தரப்பும் தீவிர உணர்ச்சிகளால் தூண்டப்பட்ட ஒருபக்கச் சார்புடைய கதையாடல்களைக் கட்டமைத்து, ‘மற்றவர்’ மீது கற்பனை செய்ய முடியாத அளவிலான வெறுப்பை உருவாக்குகின்றன. “எவ்விதக் கேள்வியுமின்றி எங்களுடன் நில்; இல்லையெனில் நீ எங்களுக்கு எதிரி அல்லது துரோகி” என்பதே இதன் அடிநாதமான முழக்கமாகும்.
இலக்கியமோ தன் இயல்பிலேயே இத்தகைய பிடிவாதமான நிலைகளை எதிர்க்கிறது. அது மனித அகத்தின் சிக்கல்களையும் முரண்பாடுகளையும் நுட்பங்களையும் ஆராய முற்படுகிறது. எனவே, ஒரு போர்க்களத்தில், ஒருபக்கச் சார்புடைய போர்ப் பிரச்சாரத்திலிருந்து விலகிச் செல்லும் எந்தவொரு எழுத்தும் வேட்டையாடப்படுவதற்கும் தூற்றப்படுவதற்கும் உள்ளாகிறது. இந்தப் பகைமை உணர்வு போர் முடிந்த பிறகும் குறைந்தபட்சம் ஒரு தலைமுறைக்காவது நீடிக்கிறது.
இலங்கைத் தமிழர்கள் இன்றும் தங்களுக்குள் பல்வேறு குழுக்களாகப் பிரிந்து, ஒருவரையொருவர் வெறுப்பை உமிழ்ந்தவாறே உள்ளனர். சமீபத்திய ஆண்டுகளில், மத அடிப்படைவாதம் இந்த பிளவுகளை மேலும் ஆழமாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளது. இதற்கிடையில், புலம்பெயர் தமிழ் சமூகங்கள் புதிய நாடுகளில் தங்களது வாழ்க்கையை நிலைநிறுத்தும் போராட்டத்திற்கு மத்தியில், தங்களது பண்பாட்டுச் செயல்பாடுகளைப் பெருமளவில் இழந்துவிட்டன. இன்னமும் இலக்கியத்துடன் தொடர்பில் இருப்பவர்களும்கூட, மற்றவர்கள் மீதான தங்களது கசப்புகளைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்காகவே பெரும்பாலும் அதைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.
2009-ல் போர் முடிவுக்கு வந்ததிலிருந்து இலங்கைத் தமிழ் பண்பாட்டுச் சூழலின் நிலை இதுவாகவே இருந்து வருகிறது. எங்கு நோக்கினும் மூளையற்ற வெறுப்பையும் வசைபாடல்களையுமே காண முடிகிறது; அழகியல் சார்ந்ததோ அல்லது லட்சியவாதம் சார்ந்ததோ ஏதும் உருவாவதாகத் தெரியவில்லை.
இருப்பினும், போரின் எஞ்சிய வடுக்களிலிருந்து தங்களை விழிப்புணர்வுடன் விடுவித்துக்கொள்ள முயலும் ஒரு புதிய தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் சமீபத்தில் உருவெடுத்துள்ளனர். பண்பாட்டுச் சூழலை ஆக்கிரமித்துள்ள வெறுப்பால் உந்தப்பட்ட கதையாடல்களுக்கு சவால் விடும் இவர்கள், இலக்கியத்தின் அத்தியாவசியமான ஆன்மாவை மீட்டெடுக்க முயல்கின்றனர். ஆழ்ந்த தனிப்பட்ட தேடல்களிலும் பண்பாட்டு அதிர்வுகளிலும் வேரூன்றிய புனைகதைகளைப் படைக்க இவர்கள் பிரயத்தனப்படுகிறார்கள். சாதாரண அரசியல் விவாதங்களுக்கு அப்பால் உயர்ந்து, மனித வாழ்வின் அடிப்படை வினாக்களை இவர்கள் ஆழமாக ஆராய்கிறார்கள்.
யதார்த்தன், கிரிசாந்த் மற்றும் தர்மு பிரசாத் ஆகியோரின் இந்த மூன்று நாவல்களும் இந்த வளர்ந்துவரும் போக்கைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அதனால்தான் அவை இவ்வளவு தீவிரமான கவனத்தைப் பெற்றுள்ளன.
இருப்பினும், யதார்த்தனின் ‘தோறை’ நாவல் இலங்கை சுங்க அதிகாரிகளால் எவ்வித குறிப்பிட்ட காரணமும் கூறப்படாமல் தடை செய்யப்பட்டது. இந்தத் தடையை எதிர்த்துப் போராடுவதற்குத் தேவையான நீண்ட, சோர்வளிக்கும் சட்டப் போராட்டத்தை மேற்கொள்ளத் தனக்கு விருப்பமில்லை என்று யதார்த்தன் அறிவித்துள்ளார்.
முன்னதாக, தீபச்செல்வன் மற்றும் சோபாசக்தி ஆகியோரின் படைப்புகளும் இலங்கையில் நடைமுறையில் தடை செய்யப்பட்டிருந்தன. சுங்கச் சாவடிகளில் புத்தகங்களைத் தடை செய்யும் இந்த நடைமுறை இப்போது அதிகரித்து வரும் ஒரு பழகிய நிகழ்வாக மாறிவிட்டது. இது இறுதியில் சிங்களம், தமிழ் ஆகிய இரு மொழிகளிலுமான அனைத்து வகையான எழுத்துகளின் மீதான தன்னிச்சையான தணிக்கைக்கே வழிவகுக்கும் என்பதால், எழுத்தாளர்களும் செயல்பாட்டாளர்களும் இத்தகைய நடைமுறைக்குத் தங்களது கண்டனத்தைப் பதிவு செய்துள்ளனர்.
வி. கணேஷ்
ஆங்கிலக் கட்டுரைக்கான இணைப்பு : Three novels, one ban – Southbound
