புலரியில் மெல்லிய நடையெடுத்து மேனி குளிர்காற்றில் மெய்ப்புக் கொண்டு தோகைவிரித்த மஞ்ஞையின் புன் அகவலொன்று சிற்பனின் செவிகளில் நுழைந்தது. அவன் விழிகளைத் திறக்காமல் அகவலின் எதிரொலிகளைத் தனக்குள் கேட்டபடியிருந்தான். அவன் தேகம் அடவிக் குளிரில் விறைத்து ஆண்குறி நெடும்பனையென ஆடைக்குள் புடைத்து நின்றது. குறி மட்டுமே உடலெனத் தன்னை உணர்ந்தான். மஞ்ஞையின் அகவலில் துடிக்கும் காமத்தை எண்ணி நகையொன்று அவனுள் தழைத்தது. காமம் எனும் முதலின்பமே அவனைத் தீராது உலைக்கும் …

வெண்மையும் சாம்பலும் கருமையும் மேனியெனக் கொண்ட வானவில் வண்ணங்களும் புள்ளிகளும் நட்சத்திரங்களும் மிகுந்த ஆயிரக்கணக்கான புறாக்கள் பட்டினத்தின் புகைப்பெருக்குக்கு அஞ்சி அரண்மனை முன் முகப்பை அண்டி மிதந்து செட்டைகளைப் படபடவென அடித்துக் கொண்டு மண்ணிறங்கியும் விண்ணளந்தும் சுற்றின. புகைப்பெருக்குத் தீண்டாத தூரத்திலிருந்த அரண்மனை முகப்பில் நின்றிருந்த நிலவை புறாக்களின் சிறகொலியால் மெய்ப்புக்கொண்டாள். ஏதென்றறியாத கணத்தில் விழிநீர் திரண்டு ஊற இமைகளை மூடிக்கொண்டு நின்றாள். உள்ளிருந்த சுவாசம் மெல்ல அசைந்தேற தித்திக்கும் …

யவன மருந்துச் சாறை நெஞ்சில் விரிந்து நீண்டிருந்த சதுப்புப் புண்ணில் ஊற்றிய பின் பச்சை வண்ண அடர்த்தியான நீராவியால் நீலனது மேனியைச் சுற்றிப் பரவினார்கள் யவன மாந்திரிகக் குழுவினர். நீலழகன் தன் மஞ்சத்தில் தலையெழாது நீரில் அரையுடல் செவி வரை மூழ்கியிருப்பதென எண்ணிக் கொண்டான். ஒலிகள் கேட்கவில்லை. புகையிலிருந்து இன்னொரு புகை வெளியேறிச் செல்வது போல் இருட்டில் மாந்திரிகக் குழு சென்று மறைந்தது. முற்புலரியில் நீலழகனின் அகம் மயக்கை மீறியெழுந்தது. …

மாயை தன் பலவண்ணக் கூந்தலால் இருளைப் போர்த்தியது. இருள் ஒவ்வொரு வண்ணத்திலும் கலந்து அவ் வண்ணமென ஆகியது.  வண்ணங்களால் தன் விழியை இழந்தது இருள். வண்ணங்களால் தன்னை நோக்கியது. தானென அறிந்த ஒன்றை வேறெனக் கண்டது. எது தான் என அறியாமல் திகைத்தது. மாயை சிரித்தது. கூந்தல் நீண்டு நீண்டு ஒவ்வொரு திசையிலும் படர்ந்தேறியது. ஆடற் சித்தரின் விழியிடைவெளியால் அக்கூந்தல் நுழைந்து இமையென ஆயிற்று. இமைக்குந் தோறும் இருளை வண்ணங்கள் …

அழியும் ஒரு துளி அழிவே மீதொரு அழிவின் முதல் துளியாகியது. அழிவில் எஞ்சும் அழியாத ஒன்றே விழைவென உருக்கொண்டது. அது காக்கையெனக் கருஞ்சிறகுகள் விரித்து கூர் கரும் அலகுகள் மின்ன கொழு கரும் விரல்கள் கொண்டு ஒவ்வொரு இச்சையையும் தூக்கி அகாலத்தில் எறிந்தது. எறிந்ததைக் கொத்திக் கூடிப்பகிர்ந்துண்டது. அலகில் எஞ்சியவற்றை மேலும் அலகெனப் பகுத்துப் பரிமாறியது. கருமையின் குழவியே அழிவின் சிறகென எழுந்து காக்கையாகியது. காக்கையே உனது வாகனம். காலங்களை …

அழிவு தன்னைக் கருப்பையிலிருந்து தலைநீட்டும் குழந்தையென ஆடற் சித்தரின் தீயலைக்கும் அகக்கண்ணில் தோன்றியது. இச்சைகளால் புன்னகைத்தது. தன் விரலைத் தானே கடித்துச் சிரித்தது. தன் கழலைத் தானே உறிஞ்சிச் சினந்தது. காணும் ஒவ்வொன்றையும் எட்டி மிதித்தது. மிதிக்கும் போது உவகை கூடிச் சிரித்துச் சிரித்து உளம் திளைத்தது. இச்சைகள் அதன் மேனியில் நாகங்களென வளர்ந்தன. அவற்றை அது ஆடையென அணிந்து கொண்டது. வெம்புலியை அறைந்து கொன்று அதன் தோலை அக்கணமே …

காலம் உறைந்து மீண்டும் கலையும் காலம் எத்துணை எளியது என நோக்குங்கால் ஆடற் சித்தரின் நுதலில் விழியொன்று மெல்லக் கீறி இமைகள் உதித்தன. தீயின் பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் மடிப்புகளில் ஓர் அலையின் நுரையில் அதன் நுரையின் அலைநெளிவில் நெளிவின் கணமென கணத்தின் கணமென ஆடலிறை ஆடிச்சிரிக்குமொலி அப்பல்லாயிரம் பல்லாயிரம் தீ மடிப்புகளிலும் ஓர் அதிர்சுருளென விரிந்து சுருங்கியது. ஒரு சுவாசத்தின் உள்ளிழுக்கும் கணங்களென அவற்றின் எண்ணிலா அதிர்வுகள் எண்ணற்ற கழல்கள் …

நாகலிங்கப் பூ மரத்திலிருந்து ஒரு மலர் காற்றில் அசைந்து அசைந்து மகவைத் தொடும் அன்னையின் கரமென ஆடற் சித்தரின் வெண்குழலை வருடிக் கொண்டிருந்தது. அகலை நோக்கும் விழியென அப்பூவின் சந்தம் ஆடற் சித்தரை ஊழ்கத்தில் மேலும் மேலுமென கூர்க்கச் செய்தது. இமைகளுக்குள் காலம் ஏழு மடிப்புகள் கொண்ட கடலெனத் தோன்றியது. பின் பதின்னான்கு மடிப்புகள் கொண்ட நீளரவு. பின் ஒவ்வொன்றும் ஏழாலான வடிவங்களின் உயிர்களின் மடிப்புகளென உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. அவற்றின் …

புலரியின் முதற் புள் பாடத் தொடங்கி வனம் விழித்து சிறகுகள் கொண்டு பல்லாயிரம் பறவைகளின் குரல் நாண்கள் விடுபட்டு ஒலிப்பெருக்கனக் குழைந்தெழத் தொடங்கியது. காட்டு விலங்குகள் மானுட அதிர்வுகளை உய்த்து விலகிக் காட்டுக்குள்ளேயே அடங்கி ஓசையற்று அலைந்தன. நாகதேவியின் காவல் எல்லைகளை செப்புத்தகடுகளாலான காவல் முத்திரைகளைக் கொண்டு ஒவ்வொரு விலங்குக்குமெனக் காவலைப் பகிர்ந்தளித்தார் ஆடற் சித்தர். நாகதேவியின் கடைசி எல்லையில் இரு நாகங்கள் பின்னியிழையும் பொன்னாலான நாகபாட முத்திரைத் தகட்டை …

“ஆடற் சித்தர் என்ன சொன்னார் அக்கா” என ஈச்சி ஆர்வம் அரணையென விழிகளில் நாநீட்டியாட வினவினாள். ஈச்சி வனக்குடிலுக்கு வந்து இருபருவம் கடந்து விட்டது. அங்கு நுழைந்த போதிருந்த வறுமையும் உடல்மெலிவும் நீங்கி எருக்கம் பூக்களின் மென்னீல ஒளி அவள் சருமத்தில் மிளிர்வு கொண்டிருந்தது. தன் குடிகளுடன் சென்று இணைந்து கொண்டாள். குழந்தைகளைக் கொஞ்சி வானிலெறிந்து ஏந்தி விளையாடுவாள். சிறுவர்களுடன் காட்டு முயல் வேட்டைக்குச் செல்வாள். ஆடவர்கள் விற்பயிற்சி செய்யும் …